يك نو شته از دكتر شريعتي :

يك شهيد را نمي بيني كه چه شيرين و چه آرام  مي ميرد ؟

براي آن ها كه به روز مرگي خو گرفته اند و با خود ماندگارند ، مرگ فاجعه اي هولناك و شوم زوال است . گم شدن در نيستي است . آن كه آهنگ هجرت از خويش كرده است با مرگ آغاز مي شود . چه عظيم اند مرداني كه عظمت اين فرمان شگفت را شنيده اند و آن را كار بسته اند كه ((بميريد پيش از آنكه بميريد )) . اي به جامه ي خويش فرو پيچيده! برخيز ! و جامه ات را پاكيزه ساز و پليدي را هجرت كن .

طنين قاطع و كننده ي فرمان وي در فضاي درونم مي پيچد و صداي زنگ هاي اين كارواني را كه آهنگ رحيل كرده است مي شنوم ، هجرت آغاز شده است مي دانم اين آتشي چنين ديوانه در من سربرداشته است نه يك حريق كه آتش كاروان است .

آتش كه بر راه مي ماند و كاروان مي گذرد

از خاك ما در با بوي تو مي آيد

تنها تو مي ماني ما مي رويم از ياد

اگه می بینی هیچ وقت دلت آروم و قرار نمی گیره جای تعجب نیست دنیا جای قرار نیست ُ آروم و قرار هر کسی فقط توی خونه ی خودشه ُ وضع ما مثل یه مشت تبعیدیه که از خونه ی اصلیشون رونده شدند .

سرم زیر تگرگی لحظه لحظه        به زیر پام برگی لحظه لحظه                          

 زمین یعنی جهانی میله میله    قفس یعنی که مرگی لحظه لحظه

خداییش اگه خدا نبود ما روی این کره خاکی چه طور زندگی می کردیم؟